រកមើលដោយសេរី

រកមើលតាមអក្សរ.

ចាប់ផ្តើមពីអក្សរមួយ រួចបន្តដំណើរស្វែងយល់ពាក្យខ្មែរ។

អក្ខរក្រមខ្មែរ

ជ្រើសរើសអក្សរ

២៥២៨៥ ពាក្យសរុប

ទាំងអស់ក ខ គ ឃ ង ច ឆ ជ ឈ ញ ដ ឋ ឌ ឍ ណ ត ថ ទ ធ ន ប ផ ព ភ ម យ រ ល វ ស ហ ឡ អ

បែងចែកតាមប្រភេទ

រុករកពាក្យ

ចាប់ផ្តើមដោយអក្សរ ម · ១០៣៥ ពាក្យ

ទាំងអស់វចនានុក្រម អារម្មណ៍ការសិក្សា ធម្មជាតិ ភាសា និងអក្សរ សង្គម និងវប្បធម៌ជីវិតប្រចាំថ្ងៃ គុណលក្ខណៈ ពេលវេលា

វចនានុក្រម

ម

ន.[ម]

តួព្យញ្ជនៈទី២៥នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី៥ក្នុងវគ្គទី៥។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [m] ជាព្យញ្ជនៈបបូរមាត់ ខ្យល់ច្រមុះ សូរស្ទះ ឃោសៈ។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មក

កិ.[មក]

ឃ្លាតពីទីខាងនាយអាយ, ឃ្លាតពីទីនោះ ចូលដល់ទីនេះ, វិលត្រឡប់វិញ :

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មករ

ន.[មៈ-ក]

ឈ្មោះត្រីសមុទ្រមួយប្រភេទ មានខ្លួនធំ ក្បាលខ្លីក្រមុប ធ្មេញនឹងចង្កូមស្ញាញគួរស្បើម (មានតំណាលក្នុងរឿងរ៉ាវពីព្រេងនាយ) ; ខ្មែរហៅសំដៅ ត្រីថ្ករ ក៏មាន, ច្រើននិយាយថា ឆ្លាមមករ។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មករន្ទ

ន.[មៈ-កៈ-រ៉ន់]

រសនៃផ្កា, ទឹកដមផ្កា; ទឹកឃ្មុំ (សម្រាប់ប្រើក្នុងកាព្យ) :

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មកររាសី

ន.[មៈ-កៈ-រ៉ៈ-រា-សី]

(ម.ព. មករៈ)។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មករា

ន.[មៈ-កៈ-រ៉ា]

ឈ្មោះខែទី ១តាមសុរិយគតិមាន ៣១ថ្ងៃ និងរាសីរូបមករ។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មករៈ

ន.[មៈ-កៈ-រ៉ៈ]

មករឬរាសីមករ គឺឈ្មោះខែទី ១០នៃសុរិយគតិ, មានថ្ងៃ ៣១:

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មកា

ន.[មៈ-កា]

ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទស្លឹកស្រដៀងនឹងរាជឆ្ពឹសឬរាជព្រឹក្ស :

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មការន្ត

ន.[មៈ-កា-រ៉ន់-តៈ] ឬ [មៈ-កា-រ៉ន់]

ឈ្មោះនិគ្គហិតដែលពោលឮសូរសំឡេងជាអក្សរ ម ប្រកបខាងចុង (អ័ម, អាម) ដូចជា កំ, តំ (ក័ម, ត័ម) កាំ, ចាំ (ក័ម, ច័ម ឬ កាម, ចាម) ជាដើម។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មកុដ

ន.[មៈ-កុត]

គ្រឿងប្រដាប់ធ្វើដោយមាសសុទ្ធ មានរាងក្រឡូម មានកំពូល រំលេចដោយក្បាច់រចនាដ៏វិចិត្រ ដាំត្បូង សម្រាប់ក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យទ្រង់ពាក់ព្រះសិរ, រាប់បញ្ចូលក្នុងរាជកកុធភណ្ឌ :

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មក៍

កិ.[ម]

(ម.ព. ម៏)។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មក្ខជន

ន.[មាក់-ខៈ-ជន់]

ជនអ្នកលុបគុណគេ, មនុស្សរមិលគុណ :

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មក្លាំ

ន.[មៈ-ក្លាំ]

ឈ្មោះសំពត់អន្លូញសូត្រមួយប្រភេទ ស្ត្រីខ្មែរត្បាញចាក់ជាក្រឡាល្អិតៗ លាយព័ណ៌ក្រហមនិងខ្មៅឆ្លាស់គ្នាស្រដៀងនឹងសម្បុរគ្រាប់អង្ក្រេមអង្ក្រមទុំ :

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មក្លឿ

ន.[មៈ-ក្លឿ]

ឈ្មោះឈើដំណាំមួយប្រភេទ ផ្លែប្រើជាគ្រឿងជ្រលក់សំពត់យកព័ណ៌ខ្មៅ; ខ្លឹមមានសម្បុរខ្មៅ សាច់រឹងប្រើធ្វើជាការឈើរាយរងបាន :

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មគធពាក្យ

ន.[មៈ-គៈ-ធៈ-ពាក]

សម្ដីអ្នកមគធៈ, សម្ដីរបស់ជនជាតិមគធៈ។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មគធភាសា

ន.[មៈ-គៈ-ធៈ-ភា-សា]

ភាសាអ្នកមគធៈ។ មគធភាសានេះចែកជា ២យ៉ាង គឺ ទេសិយា ភាសាសម្រាប់និយាយស្ដីជាប្រក្រតី របស់អ្នកប្រទេសមគធៈ គឺសម្ដីសម្រាប់ស្រុក; តន្តី ឬ តន្តីភាសា សម្ដីដែលមានរបៀបទៀងទាត់តាមដំណើរវេយ្យាករណ៍, ជាភាសាសម្រាប់ប្រើតែក្នុងគម្ពីរក្បួនច្បាប់, លុះតែហាត់រៀនឱ្យចេះវេយ្យាករណ៍ ទើបអាចដឹងសេចក្ដីបាន ប្រើការកើត។ តន្តី នេះជាមូលភាសារបស់ពួកជនអ្នកមគធៈ, ហៅថា បាលី ឬ បាឡី ក៏បាន; បាលី នេះឯងពួកពុទ្ធសាសនិកជនខាងប៉ែកទក្ខិណនិកាយរៀន ទន្ទេញ សូត្រ គោរពថាជាភាសាដ៏ប្រសើរព្រោះព្រះត្រៃបិដកដែលជាពុទ្ធវចនៈ ឬពុទ្ធសាសនា ប្រតិស្ឋាននៅដោយភាសានេះ។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មគធរដ្ឋ

ន.[មៈ-គៈ-ធៈ-រ័ត]

ដែនមគធៈ, ប្រទេសមគធៈ។

មើលអត្ថន័យ

វចនានុក្រម

មគធរាជ

ន.[មៈ-គៈ-ធៈ-រាច]

ព្រះរាជាក្នុងដែនមគធៈក្នុងប្រទេសឥណ្ឌាពីសម័យពុទ្ធកាល មានក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះជារាជធានី។

មើលអត្ថន័យ

មុនទំព័រ ១ នៃ ៥៨បន្ទាប់