វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មក្ខជន
ន. [មាក់-ខៈ-ជន់]
ជនអ្នកលុបគុណគេ, មនុស្សរមិលគុណ :
ជនអ្នកលុបគុណគេ, មនុស្សរមិលគុណ :
ជនអ្នកលុបគុណគេ, មនុស្សរមិលគុណ :
“មក្ខជនទោះប្រុសក្ដី ស្រីក្ដី ច្រើនតែមានគំនិតខ្លីៗកំបុតកំបុញ ទោសរមិលគុណ ច្រើនតែរុញច្រានទម្លាក់ទៅក្នុងសេចក្ដីទុក្ខវិនាស។ (ព.កា.) មក្ខជនទោះនៅក្នុងទីណា ច្រើនតែទេព្តាបរាមុខ ឱ្យជននោះបានសេចក្ដីទុក្ខ ពុំសុខព្រោះខ្លួនរមិលគុណ។”
(ម.ព. រមិលគុណ ផង)។