លុបន័យ
នាម·[លុប-ប៉ៈ-នៃ]
វិធី, បែបនៃការលុបអក្សរក្នុងពាក្យក្នុងសង្កាត់នីមួយចេញខ្លះទុកខ្លះ ទោះលុបតួខាងដើមក្ដី តួកណ្ដាលក្ដី តួចុងក្ដី លុបប៉ុន្មានតួទុកត្រឹមតែប៉ុន្មានតួក្ដី តាមគួដល់ការលុបនិងការទុក, វិធីលុបយ៉ាងនេះ ហៅថា លុបន័យដូចជា ឧបាសក, ឧបាសិកា លុបទុកតែត្រឹម បាសក, សិកា; សុតៈ "ស្តាប់", ចិន្ត "គិត", បុច្ឆ "សួរ", លិខ "សរសេរ, កត់ត្រា"; លុបទុកតែត្រឹម សុ.ចិ.បុ.លិ; បុរិស"ប្រុស", ភិក្ខុ"លោកភិក្ខុ", ធម្ម"ធម៌", មហឹស"ក្របី", បង្ក"ភក់", ហំស"សត្វហង្ស", បោក្ខរណី"ស្រះឬត្រពាំងមានឈូក" (បញ្ចូលពាក្យ ថី "ស្ត្រី" មួយម៉ាត់ឱ្យបានគត់គូ) ជា ថី បុ, ខុ ធំ, ហឹ បំ, ហំ បោ; ការលុបតួអក្សរខ្លះទុកខ្លះយ៉ាងនេះជា លុបន័យ ឬ លោបន័យ។
