វចនានុក្រមខ្មែរ

ក

តួព្យញ្ជនៈទី១នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី១ក្នុងវគ្គទី១។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [k] ជាព្យញ្ជនៈរនាំងក្រអូម ខ្យល់មាត់ សូរស្ទះ សិថិល អឃោសៈ។

រក្សាទុកក្នុងបញ្ជី រំលឹកពាក្យនេះ
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៩ ន័យ
១

តួព្យញ្ជនៈទី១នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី១ក្នុងវគ្គទី១។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [k] ជាព្យញ្ជនៈរនាំងក្រអូម ខ្យល់មាត់ សូរស្ទះ សិថិល អឃោសៈ។

ឧទាហរណ៍

“”

២

តាំងផ្ដើម, តាំងធ្វើ :

ឧទាហរណ៍

“កសាង, កកើត, កចេតិយ, កភូមិ។”

៣

អវយវៈដែលតពីក្បាលទៅស្មាឬទៅខ្លួននៃមនុស្សសត្វ :

ឧទាហរណ៍

“កមនុស្ស, កមាន់។”

៤

កន្លែងដែលតជាប់ពីមាត់ដបជាដើមចុះទៅទល់នឹងក្អេងក៏ហៅ ក ដែរ :

ឧទាហរណ៍

“កដប, កក្អម។”

៥

ផ្នែកនៃដៃឬជើងដែលតភ្ជាប់ពីប្រអប់ដៃទៅកំភួនដៃឬពីប្រអប់ជើងទៅកំភួនជើង :

ឧទាហរណ៍

“កដៃ, កជើង។”

៦

ជាយអាវខាងលើនៅជុំវិញកឬត្រង់កន្លែងស៊កក្បាលបាន :

ឧទាហរណ៍

“អាវកឌុប, អាវកវៀល។”

៧

ផ្នែកដែលតភ្ជាប់ពីដៃចង្កូតទៅតួកង់ឬម៉ូតូ :

ឧទាហរណ៍

“កកង់, កម៉ូតូ។”

៨

ទងខាងដើមកួរស្រូវក៏ហៅ ក ដែរ :

ឧទាហរណ៍

“កស្រូវ, កកួរ។”

៩

ផ្នែកស្ដួចដែលតភ្ជាប់ទៀបកោះទៅនឹងផ្ទៃដីគោក :

ឧទាហរណ៍

“កទៀបកោះ។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

1

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់