វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កណ្ដក់
គុ. [កន់-ដក់]
ដែលមានក្រហូងដក់ទឹក, ដក់ធូលីបាន។
ដែលមានក្រហូងដក់ទឹក, ដក់ធូលីបាន។
ដែលមានក្រហូងដក់ទឹក, ដក់ធូលីបាន។
“”
(ព.ប្រ.) អន់ចិត្ត :
“កណ្ដក់ចិត្ត។”
ដែលមានពកជាដុំដូចគេដក់អ្វីៗ :
“ពកកកណ្ដក់។”
ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ ច្រើនដុះនៅព្រៃភ្នំ ឬព្រៃរនាម, ស្លឹកប្រើជាអន្លក់ ឬជាបន្លែស្លក៏បាន។
“”