វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

កណ្ដាប់ចង្អេរ

ន. [កន់-ដាប់-ចង់-អេ]

ឫស្សីមួយបន្ទះ ដែលគេពត់ធ្វើជារង្វង់ ដើម្បីក្ដាប់មាត់ចង្អេរឱ្យរឹង។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៣ ន័យ
១

ឫស្សីមួយបន្ទះ ដែលគេពត់ធ្វើជារង្វង់ ដើម្បីក្ដាប់មាត់ចង្អេរឱ្យរឹង។

ឧទាហរណ៍

“”

២

ឈ្មោះឈើវល្លិមួយប្រភេទ ដើមធំ ច្រើនប្រើជាឧស, ជាថ្នាំ :

ឧទាហរណ៍

“ដើមកណ្ដាប់ចង្អេរ។”

៣

អវយវៈដែលជាកណ្ដាប់របស់ក្រពះសត្វស៊ីស្មៅ មានគោក្របីជាដើម។

ឧទាហរណ៍

“”

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់