វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កណ្ដាល
ន. [កន់-ដាល]
ទីទីទៃពីខាង គឺទីជាចន្លោះស្មើភាគទៅខាងដើម, ចុង ឬមុខក្រោយ, ឆ្វេងស្ដាំ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៤ ន័យនិយមន័យ
១
ទីទីទៃពីខាង គឺទីជាចន្លោះស្មើភាគទៅខាងដើម, ចុង ឬមុខក្រោយ, ឆ្វេងស្ដាំ :
ឧទាហរណ៍
“កណ្ដាលផ្លូវ, កណ្ដាលទន្លេ។”
២
ជាន់មនុស្សលោកយើង ព្រោះជាចន្លោះសួគ៌និងនរក។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
យ៉ាងល្មម, មិនល្អមិនអាក្រក់, មិនធំមិនតូច :
ឧទាហរណ៍
“ធុនកណ្ដាល។”
៤
ឈ្មោះខេត្តមួយរបស់កម្ពុជា មានទីរាជការតាំងនៅតាខ្មៅ :
ឧទាហរណ៍
“ខេត្តកណ្ដាល។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់