វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កណ្ដៀវ
ន. [កន់-ដៀវ]
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានផ្លែខុប សម្រាប់ច្រូតស្រូវ, ច្រូតស្មៅជាដើម។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានផ្លែខុប សម្រាប់ច្រូតស្រូវ, ច្រូតស្មៅជាដើម។
ឧទាហរណ៍
“”
២
(សំនួន.) ឆ្នាំដែលធ្វើស្រូវមិនបាន គឺកណ្ដៀវនៅស្រណុកគ្មានអ្វីនឹងច្រូត។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់