វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កណ្ដេង
ន. [កន់-ដេង]
ធូលីកករនៅបាតក្អមជាដើម :
ធូលីកករនៅបាតក្អមជាដើម :
ធូលីកករនៅបាតក្អមជាដើម :
“កណ្ដេងធ្លះ, កណ្ដេងដី។”
ឈ្មោះភមរជាតិមួយប្រភេទពួកម្រោម មានមេធំជាងម្រោមបន្តិច, មិនចេះទិច, ត្រឹបយកដមនិងលំអងផ្កាដូចម្រោម ធ្វើសំបុកនៅក្នុងរន្ធដំបូក មានជ័រពណ៌សឬលឿង រឹងដូចជ័រចុង ហៅថា ជ័រកណ្ដេង (មានដោយស្រុក)។
“”