វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កណ្ដោច
គុ.កិ., គុ. [កន់-ដោច]
ដែលត្រមោចឯកឯង, ដែលមានចិត្តត្រមោច លន្លង់លន្លោចក្នុងទីស្ងាត់ជ្រងំ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលត្រមោចឯកឯង, ដែលមានចិត្តត្រមោច លន្លង់លន្លោចក្នុងទីស្ងាត់ជ្រងំ :
ឧទាហរណ៍
“គ្នាជាមនុស្សកណ្ដោចទាំងថ្ងៃទាំងយប់; នៅកណ្ដោចម្នាក់ឯង។”
២
ពាក្យប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ កណ្ដាច់ ថា កណ្ដាច់កណ្ដោច :
ឧទាហរណ៍
“យកខ្សែកណ្ដាច់កណ្ដោចអ៊ីចឹងមកឱ្យគ្នា! ប្រើការអីនឹងកើត?។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. កណ្ដែងកណ្ដោច ផង)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់