វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កតញ្ញុតា
ន. [កៈ-តាញ់-ញុ-តា]
សេចក្ដីដឹងឧបការគុណដែលអ្នកដទៃបានធ្វើដល់ខ្លួន :
សេចក្ដីដឹងឧបការគុណដែលអ្នកដទៃបានធ្វើដល់ខ្លួន :
សេចក្ដីដឹងឧបការគុណដែលអ្នកដទៃបានធ្វើដល់ខ្លួន :
“បុត្រធីតា ត្រូវមានកតញ្ញុតាចំពោះមាតាបិតា។”
ធម៌គឺកតញ្ញុតា :
“កតញ្ញុតាធម៌របស់បុត្រធីតា។”