វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កតញ្ញូ
ន., គុ. [កៈ-ត័ញ-ញូ]
អ្នកដឹងឧបការគុណដែលអ្នកឯទៀតគេបានធ្វើហើយដល់ខ្លួន គឺអ្នកដែលមិនភ្លេច, មិនរមិលគុណគេ :
អ្នកដឹងឧបការគុណដែលអ្នកឯទៀតគេបានធ្វើហើយដល់ខ្លួន គឺអ្នកដែលមិនភ្លេច, មិនរមិលគុណគេ :
អ្នកដឹងឧបការគុណដែលអ្នកឯទៀតគេបានធ្វើហើយដល់ខ្លួន គឺអ្នកដែលមិនភ្លេច, មិនរមិលគុណគេ :
“បុរសកតញ្ញូ, ស្ត្រីកតញ្ញូ។”
(ព.ផ្ទ. អកតញ្ញូ)។