វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កតវេទី
គុ., ន. [កៈ-តៈ-វេ-ទី]
អ្នកដែលបានតប, ដែលគិតតែនឹងតបស្នងសងគុណដល់អ្នកមានគុណ :
អ្នកដែលបានតប, ដែលគិតតែនឹងតបស្នងសងគុណដល់អ្នកមានគុណ :
អ្នកដែលបានតប, ដែលគិតតែនឹងតបស្នងសងគុណដល់អ្នកមានគុណ :
“បុរសនោះជាកតវេទី។”
(បើស្ត្រីជា កតវេទិនី)។