វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កន្ទុយអណ្ដើក
ន. [កន់-ទុយ-អន់-ដើក]
ជើងសក់កណ្ដាលកញ្ជឹងកដែលធ្លាក់ចុះមកក្រោមមានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងកន្ទុយរបស់សត្វអណ្ដើក :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ជើងសក់កណ្ដាលកញ្ជឹងកដែលធ្លាក់ចុះមកក្រោមមានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងកន្ទុយរបស់សត្វអណ្ដើក :
ឧទាហរណ៍
“សក់វែងកន្ទុយអណ្ដើក។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់