វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កន្ទួត
ន. [កន់-ទួត]
ឈ្មោះឈើមានផ្លែមានរសជូរឬជូរអែម ប្រើបរិភោគបាន។ កន្ទួតមានពីរប្រភេទគឺ កន្ទួតស្រុក, កន្ទួតព្រៃ។
ឈ្មោះឈើមានផ្លែមានរសជូរឬជូរអែម ប្រើបរិភោគបាន។ កន្ទួតមានពីរប្រភេទគឺ កន្ទួតស្រុក, កន្ទួតព្រៃ។
ឈ្មោះឈើមានផ្លែមានរសជូរឬជូរអែម ប្រើបរិភោគបាន។ កន្ទួតមានពីរប្រភេទគឺ កន្ទួតស្រុក, កន្ទួតព្រៃ។
“”
គ្រឿងប្រដាប់មួយយ៉ាង ធ្វើដោយលោហជាតិមានស្ពាន់ជាដើម ដោយភ្លុក ឬឆ្អឹង មានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងផ្លែកន្ទួតព្រៃ មានប្រហោងដោតខ្សែ ច្រើនប្រើសម្រាប់ដាក់ភ្ជាប់កន្លុះនិងប្រឡៅគោ។
“”