វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កន្ទោង
ន. [កន់-ទោង]
ចាន, ភាជន៍ធ្វើដោយស្លឹកសម្រាប់ដាក់ភោជនាហារ ដាក់ស្លាបារីបាន។
ចាន, ភាជន៍ធ្វើដោយស្លឹកសម្រាប់ដាក់ភោជនាហារ ដាក់ស្លាបារីបាន។
ចាន, ភាជន៍ធ្វើដោយស្លឹកសម្រាប់ដាក់ភោជនាហារ ដាក់ស្លាបារីបាន។
“”
ឈ្មោះកន្ទោងសម្រាប់ចឹបបាយដាក់ពេលរាប់បាត្រ ដាក់នៅខាងចុងអាសន៍ ប្រើជាគ្រឿងសំណែនពេលព្រះសង្ឃធ្វើភត្តានុមោទនារួចហើយ (ខ្លះហៅខ្លីថា ចុងស្លឹក ឬចុងសន្លឹក ក៏មាន) :
“កន្ទោងចុងស្លឹកត្រូវចឹបបាយដាក់នឹងដៃ។”
ឈ្មោះកន្ទោងសម្រាប់ដាក់បាយ (សំណែន) គ្របសាជី ប្រគេនព្រះសង្ឃដើមអាសន៍សម្រាប់សូត្រដារ។
“”