វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កន្លោង
ន., គុ. [កន់-ឡោង]
ម្ដាយ; ដែលជាធំ, ដែលជាមេខ្លោង, ជាចម្បងលើគេ :
ម្ដាយ; ដែលជាធំ, ដែលជាមេខ្លោង, ជាចម្បងលើគេ :
ម្ដាយ; ដែលជាធំ, ដែលជាមេខ្លោង, ជាចម្បងលើគេ :
“ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់សម្ដែងព្រះអភិធម្មប្រោសព្រះកន្លោង (ព្រះមាតា)។”