វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កន្សែង
ន. [កន់-សែង]
សំពត់សម្រាប់ជូតមុខ, ជូតដៃ, ជូតមាត់, ជូតច្រមុះ :
សំពត់សម្រាប់ជូតមុខ, ជូតដៃ, ជូតមាត់, ជូតច្រមុះ :
សំពត់សម្រាប់ជូតមុខ, ជូតដៃ, ជូតមាត់, ជូតច្រមុះ :
“កន្សែងពោះគោ, កន្សែងដៃ, កន្សែងច្របុច។”
(រ.ស.) យំ :
“ទ្រង់ព្រះកន្សែង។”
អវយវៈដែលជាក្រពះមានសណ្ឋានច្រាញៗរបស់សត្វស៊ីស្មៅ មានគោក្របីជាដើម :
“ពោះកន្សែង។”
(ហៅតាមការដែលទ្រង់យកព្រះកន្សែងជូតព្រះអស្សុជល "ទឹកព្រះនេត្រ")។