វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កសិណ
គុ. [កៈ-សិន]
ទាំងអស់។
ទាំងអស់។
ទាំងអស់។
“”
ប្រភេទនៃសមថកម្មដ្ឋាន ដែលកំណត់យកព័ណ៌សម្បុរជាអារម្មណ៍ ជាគ្រឿងដឹកមកកាន់ចិត្ត។
“”
រូបតាងជាសំអាង :
“កសិណសាក្សី, យើងនឹងយកពាក្យនេះជាកសិណមិនបានទេ។”
គូឬស្រះធំវែងដែលគេជីកជុំវិញកំពែងបន្ទាយឬប្រាសាទ។
“”
(ម.ព. គូនិងសិន្ធុ ផង)។