វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កាំបិត
ន. [កាំ-បិត]
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានមុខម្ខាង, មានដងម្ខាង តូចក៏មាន ធំក៏មាន, សណ្ឋានផ្សេងៗ សម្រាប់ប្រើកាប់, កាត់, បិត, ចិត, អារ, ពន្លះ ជាដើម :
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានមុខម្ខាង, មានដងម្ខាង តូចក៏មាន ធំក៏មាន, សណ្ឋានផ្សេងៗ សម្រាប់ប្រើកាប់, កាត់, បិត, ចិត, អារ, ពន្លះ ជាដើម :
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានមុខម្ខាង, មានដងម្ខាង តូចក៏មាន ធំក៏មាន, សណ្ឋានផ្សេងៗ សម្រាប់ប្រើកាប់, កាត់, បិត, ចិត, អារ, ពន្លះ ជាដើម :
“កាំបិតចែត, កាំបិតព្រា, កាំបិតបន្ទោះ, កាំបិតស្លា, កាំបិតប៉័ងតោ។”
កាំបិតតូចមួយបែប សម្រាប់កោរសក់ ពុកមាត់ រោមជាដើម :
“កាំបិតកោរសក់, កាំបិតកោរបត់។”
កូនកាំបិតម្យ៉ាងដែលមានផ្លែមួយ អាចបត់បាន ប្រើសម្រាប់កាត់ស្លា។
“”