វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កុង
កិ. [កុង]
បំបាត់ប្រវ័ញ្ច។
បំបាត់ប្រវ័ញ្ច។
បំបាត់ប្រវ័ញ្ច។
“”
ដែលវៀច, ដែលកោង :
“ផ្លូវកុង។”
វត្ថុអ្វីៗដែលមានសណ្ឋានកោង, ដែលរំពត់បង្កុងឡើង :
“កុងទូក, កុងសូត្រ, កុងសម្រាប់រែកកណ្ដាប់។”
ឪពុករបស់មាតា ឬបិតា (ជីតា)។
“”
រង្វាស់ផ្ទៃក្រឡាដីប្រមាណ១៦,២ហិកតាឬ៤០អា បួនជ្រុង :
“ឪឡឹកចំនួន៥កុង។”
ក្រង់ ឬជង្រុកសម្រាប់ដាក់ស្រូវ។
“”
គណនីធនាគារ, ការរៀបចំបែបបទជាមួយធនាគារ ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យយើងអាចដាក់ឬដកប្រាក់ :
“ខ្ញុំបានទៅបើកកុងធនាគារមួយ។”
(ព.សា.) មិនត្រូវគ្នា មិនស៊ីសង្វាក់គ្នា ទាស់គ្នា :
“សុខនិងសៅតែងតែកុងគ្នាជានិច្ច។”