វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កោះ
កិ. [កោះ]
ហៅដោយអំណាចអាជ្ញា :
ហៅដោយអំណាចអាជ្ញា :
ហៅដោយអំណាចអាជ្ញា :
“ដីកាកោះ។”
អំពាវនាវហៅ (ឆ្កែ) :
“ឆ្កែកោះអណ្ដើក។”
និមន្ត អញ្ជើញ ហៅឱ្យចូលរួមប្រជុំដោយមានរបៀបវារៈនិងតាមកាលកំណត់ :
“ព្រះមហាក្សត្រកោះប្រជុំព្រឹទ្ធសភាអាណត្តិថ្មី។”
ហៅដោយអំណាចបង្គាប់បញ្ជាណាមួយ :
“តុលាការកោះហៅសាក្សីឱ្យចូលបំភ្លឺសំណុំរឿង។”
លើកផ្គងឡើង; ច្រើននិយាយតែខាងធ្នូសរ :
“កោះសរតម្រង់។”
ធ្វើវត្ថុមានគ្រឿងបរិភោគជាដើមឱ្យមានទឹកព័ទ្ធជុំវិញមានសណ្ឋានជាកោះ :
“យកស្ករទៅកោះទឹកកុំឱ្យស្រមោចស៊ីបាន។”
ទីដី ឬភ្នំ ដែលមានទឹកព័ទ្ធជុំវិញ :
“កោះកុង, កោះទន្សាយ។”
ថ្ពក់ :
“ក្បឿងកោះជាប់នៅដៃរណែង។”
អវយវៈក្នុងពោះបក្សី, ក្រពះបក្សី :
“កោះមាន់, កោះទា។”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹង កៀន ថា កៀនកោះ គឺ កន្លៀត ចន្លោះតូច :
“រកសព្វកៀនកោះ។”