វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កៅស៊ូ
ន. [កៅ-ស៊ូ]
ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទមានជ័រស្អិតយឺតសម្រាប់ធ្វើសម្ភារៈបានច្រើនយ៉ាង :
ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទមានជ័រស្អិតយឺតសម្រាប់ធ្វើសម្ភារៈបានច្រើនយ៉ាង :
ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទមានជ័រស្អិតយឺតសម្រាប់ធ្វើសម្ភារៈបានច្រើនយ៉ាង :
“ដើមកៅស៊ូ, ចម្ការកៅស៊ូ។”
រូបធាតុស្វិតយឺតដែលគេចាក់បង្ហូរពីដើមឈើនោះ ក៏ហៅថា កៅស៊ូ ដែរ :
“ជ័រកៅស៊ូ។”
កៅស៊ូមានរាងជារង្វង់ សម្រាប់ចងរឹតវត្ថុប្រើប្រាស់ ឬជាល្បែងក្មេងខ្លះ :
“ក្មេងលេងផ្ទាត់កៅស៊ូ, ក្រងកៅស៊ូកងធ្វើចម្ពាមបាញ់សត្វ។”
សម្ភារៈធ្វើអំពីក្រណាត់កៅស៊ូមិនជ្រាបទឹក ប្រើសម្រាប់ការពារជម្រាបទឹកឬទឹកភ្លៀង :
“ទទូរកៅស៊ូភ្លៀង, គ្របកៅស៊ូភ្លៀង។”
(ម.ព. ជ័រលុប)។
“”
សារធាតុម្យ៉ាងធ្វើពីកាកសំណល់ប្រេងកាត ដោយលាយជាមួយសារធាតុផ្សេងៗ ដើម្បីផលិតជាសម្ភារៈប្រើប្រាស់។
“”
សារធាតុពណ៌ខ្មៅដែលបានមកពីកាកប្រេងកាតសម្រាប់ផ្សំជាមួយនឹងវត្ថុធាតុដើមផ្សេងទៀតនៅក្នុងសំណង់ផ្លូវថ្នល់ :
“កៅស៊ូថ្នល់, ថ្នល់ចាក់កៅស៊ូ។”