វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កំណាត់
ន. [កំ-ណាត់]
អ្វីៗដែលគេកាត់ឬដាច់ដាច :
អ្វីៗដែលគេកាត់ឬដាច់ដាច :
អ្វីៗដែលគេកាត់ឬដាច់ដាច :
“កំណាត់ឈើ, ឫស្សី ១ កំណាត់។”
សំពត់ចាស់ឬសំពត់ដែលប្រឡាក់, សៅហ្មង ដែលគេលែងប្រើស្លៀកដណ្ដប់ហើយ សម្រាប់គ្រាន់តែជូតអ្វីៗប៉ុណ្ណោះ :
“កំណាត់ជូតក្ដារសរសេរ, កំណាត់សំពត់ជូតជើង ...។”
សំពត់ចាស់ដាច់ដាចសម្រាប់ជូតអ្វីៗ ជាសំពត់ថយថោក។ ឯសំពត់ថ្មីដែលគេកាត់ហើយ ហៅតាមខ្នាតនោះថា សំពត់ ១អាវ, សំពត់ ១ត្បូង ឬហៅថា សំពត់ ១ម៉ែត្រ, សំពត់ប្រវែង ២ម៉ែត្រ; បើសំពត់វែងហៅថា សំពត់មួយកី, មួយផាប់; ខ្មែរក្នុងសម័យបុរាណ ពុំដែលហៅសំពត់ថ្មីដែលគេកាត់ហើយនោះថា កំណាត់ ឡើយ, ហៅ កំណាត់ ចំពោះតែសំពត់ចាស់សម្រាប់ជូតអ្វីៗដែលប្រឡាក់, ដែលសៅហ្មងប៉ុណ្ណោះឯង។
“”