វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កំបោរ
ន. [កំ-បោ]
វត្ថុមានសាច់ផុសផង់ មានពណ៌ស កើតអំពីថ្ម១យ៉ាងដែលដុតសុសឬអំពីសំបកលៀស, គ្រំជាដើម, ដែលគេដុតឱ្យសុស :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
វត្ថុមានសាច់ផុសផង់ មានពណ៌ស កើតអំពីថ្ម១យ៉ាងដែលដុតសុសឬអំពីសំបកលៀស, គ្រំជាដើម, ដែលគេដុតឱ្យសុស :
ឧទាហរណ៍
“កំបោរថ្ម, កំបោរលៀស។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់