វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កំភូត
គុ., ន. [កំ-ភូត]
ដែលចូលចិត្តតែខាងភូតកុហក, ដែលធ្លាប់តែភូតកុហក, ដែលមិនពិត :
ដែលចូលចិត្តតែខាងភូតកុហក, ដែលធ្លាប់តែភូតកុហក, ដែលមិនពិត :
ដែលចូលចិត្តតែខាងភូតកុហក, ដែលធ្លាប់តែភូតកុហក, ដែលមិនពិត :
“មនុស្សកំភូត; ពាក្យកំភូត (ព.ទ្រ.), អាកំភូត។”