វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ក្ដឿង

ន. [ក្ដឿង]

ត្បាល់សម្រាប់ជាន់អង្ករ, មានជ្រុង ៤, បាតរៀវតូច ខាងបាតកប់ទៅក្នុងដីពាក់កណ្ដាល វេលានឹងបុកអង្ករ គេជាន់អង្រែដោយជើង។ មានត្បាល់ក្ដឿង ១យ៉ាងទៀតមានសណ្ឋានដូចគ្នា ទីទៃពីគ្នាតែមិនកប់ក្នុងដីនិងមិនជាន់អង្រែដោយជើង គឺកាន់អង្រែដោយដៃ។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

២ ន័យ
១

ត្បាល់សម្រាប់ជាន់អង្ករ, មានជ្រុង ៤, បាតរៀវតូច ខាងបាតកប់ទៅក្នុងដីពាក់កណ្ដាល វេលានឹងបុកអង្ករ គេជាន់អង្រែដោយជើង។ មានត្បាល់ក្ដឿង ១យ៉ាងទៀតមានសណ្ឋានដូចគ្នា ទីទៃពីគ្នាតែមិនកប់ក្នុងដីនិងមិនជាន់អង្រែដោយជើង គឺកាន់អង្រែដោយដៃ។

ឧទាហរណ៍

“”

២

សរពើវត្ថុជាដុំជាស្និត :

ឧទាហរណ៍

“ក្ដឿងខ្ញី, ក្ដឿងរមៀត, ខ្ញី ១ក្ដឿង, រមៀត ១ក្ដឿង។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ស្រុកខ្លះហៅថា ក្ដៀង)។

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់