វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ក្ដោង
ន. [ក្ដោង]
ប្រដាប់សម្រាប់ឱ្យជក់ខ្យល់មានសណ្ឋានផ្សេងៗ ខ្លះស្រួច, ខ្លះទាល, ខ្លះជ្រុង :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ប្រដាប់សម្រាប់ឱ្យជក់ខ្យល់មានសណ្ឋានផ្សេងៗ ខ្លះស្រួច, ខ្លះទាល, ខ្លះជ្រុង :
ឧទាហរណ៍
“ក្ដោងទូក។”
២
ត្រីកញ្ចុះដែលមានទ្រនុងខ្នងវែង :
ឧទាហរណ៍
“កញ្ចុះក្ដោង។”
៣
សម្រុងច្រមុះពីត្រឹមចន្លោះចិញ្ចើម :
ឧទាហរណ៍
“ក្ដោងច្រមុះ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម្ជុលធំៗ សម្រាប់ដេរក្ដោងហៅ ម្ជុលក្ដោងដែរ)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់