វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ក្ដោប
កិ. [ក្ដោប]
ចាប់ក្រសោបដោយដៃទាំងពីរ។
ចាប់ក្រសោបដោយដៃទាំងពីរ។
ចាប់ក្រសោបដោយដៃទាំងពីរ។
“”
ផ្អោបដោយខ្លួនឯងទៅវិញ ដូចយ៉ាងផ្កា ឬស្លឹកឈើខ្លះដែលរីក ឬលាពីព្រឹកដល់ពេលល្ងាចក្ដោបទៅវិញ។
“”
គ្របពីលើ; ប្រមូលឱ្យមូល ឱ្យមកនៅមួយកន្លែង :
“កាស់ក្ដោបត្រចៀក, ក្ដោបលុយ។”
គ្រប់គ្រងយ៉ាងណែន :
“ក្ដោបក្ដាប់អំណាច, ក្ដោបក្ដាប់ស្ថានការណ៍។”
(សំនួន.) ប្រើឥទ្ធិពលត្រួតត្រាទៅលើស្ថាប័ន ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់តែម្នាក់ឯង។
“”
ឈ្មោះស្ពៃមួយយ៉ាងសន្លឹកធំៗ, សន្លឹកស្រទាប់ខាងក្នុងមូរក្ដោបមុន, សន្លឹកបន្ទាប់ខាងក្រៅចេះតែក្រសោបផ្អោបគ្នាណែនដូចគេរុំ មានសណ្ឋានមូលសំប៉ែតបន្តិច :
“ស្ពៃក្ដោប។”