វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ក្បត់
កិ. [ក្បត់]
ធ្វើការដោយឧបាយដោយកលកំបាំង ក្នុងបំណងឱ្យបាត់បង់ខ្លួនអ្នកដទៃ, ឬអ្នកដែលត្រូវជួយ ត្រូវទំនុកបម្រុង, ពុំនោះធ្វើបំផ្លាញមនុស្សដែលជាមិត្រ។
ធ្វើការដោយឧបាយដោយកលកំបាំង ក្នុងបំណងឱ្យបាត់បង់ខ្លួនអ្នកដទៃ, ឬអ្នកដែលត្រូវជួយ ត្រូវទំនុកបម្រុង, ពុំនោះធ្វើបំផ្លាញមនុស្សដែលជាមិត្រ។
ធ្វើការដោយឧបាយដោយកលកំបាំង ក្នុងបំណងឱ្យបាត់បង់ខ្លួនអ្នកដទៃ, ឬអ្នកដែលត្រូវជួយ ត្រូវទំនុកបម្រុង, ពុំនោះធ្វើបំផ្លាញមនុស្សដែលជាមិត្រ។
“”
ធ្វើសកម្មភាពឬទង្វើដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ជាតិ :
“អំពើក្បត់ជាតិ, ជនក្បត់ជាតិ។”
ដណ្ដើមយករាជសម្បត្តិឬចូលសមគំនិតនឹងអ្នកបរទេស នាំគេចូលមកលុកលុយសង្កត់សង្កិនដែន, ប្រទេសរបស់ខ្លួន។
“”