វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ក្បឿង
ន. [ក្បឿង]
បន្ទះដីដែលគេដុតឱ្យឆ្អិន សម្រាប់ប្រក់លំនៅ មានធ្វើជាដោះ សម្រាប់កោះភ្ជាប់នឹងដៃរណែង។
បន្ទះដីដែលគេដុតឱ្យឆ្អិន សម្រាប់ប្រក់លំនៅ មានធ្វើជាដោះ សម្រាប់កោះភ្ជាប់នឹងដៃរណែង។
បន្ទះដីដែលគេដុតឱ្យឆ្អិន សម្រាប់ប្រក់លំនៅ មានធ្វើជាដោះ សម្រាប់កោះភ្ជាប់នឹងដៃរណែង។
“”