វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខៅតាក
ន. [ខៅ-តាក]
បាយដំណើបដែលគេហាលឱ្យក្រៀម ទុកបង្ការប្រើក្នុងគ្រាក្រ (មានប្រើតែក្នុងកាលពីដើម) ; ពាក្យនេះ ហៅក្លាយមកជា កាតាក ក៏មាន។
បាយដំណើបដែលគេហាលឱ្យក្រៀម ទុកបង្ការប្រើក្នុងគ្រាក្រ (មានប្រើតែក្នុងកាលពីដើម) ; ពាក្យនេះ ហៅក្លាយមកជា កាតាក ក៏មាន។
បាយដំណើបដែលគេហាលឱ្យក្រៀម ទុកបង្ការប្រើក្នុងគ្រាក្រ (មានប្រើតែក្នុងកាលពីដើម) ; ពាក្យនេះ ហៅក្លាយមកជា កាតាក ក៏មាន។
“”