វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្ទិះ
ន. [ខ្ទិះ]
ប្រេងដូងស្រស់ដែលទើបច្របាច់យកពីសាច់ដូងមិនទាន់ចម្រាញ់ឱ្យដាច់ទឹក :
ប្រេងដូងស្រស់ដែលទើបច្របាច់យកពីសាច់ដូងមិនទាន់ចម្រាញ់ឱ្យដាច់ទឹក :
ប្រេងដូងស្រស់ដែលទើបច្របាច់យកពីសាច់ដូងមិនទាន់ចម្រាញ់ឱ្យដាច់ទឹក :
“ខ្ទិះដូង។”
ឈ្មោះដូងម្យ៉ាង ផ្លែទុំមានសាច់ទន់ជាខ្ទិះតែម្ដង :
“ដូងខ្ទិះ។”
ឈ្មោះសម្លមួយប្រភេទ ដែលគេយកខ្ទិះដូងរម្ងាស់សាច់លាយនឹងគ្រឿងផ្សំ :
“សម្លខ្ទិះត្រីអណ្ដែង។”