វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្មោះ
គុ. [ខ្មោះ]
ដែលមានក្លិនស្អុយលាយប្រៃផង នាំបណ្ដាលឱ្យតឹងច្រមុះ, ឱ្យខារកន្លើត :
ដែលមានក្លិនស្អុយលាយប្រៃផង នាំបណ្ដាលឱ្យតឹងច្រមុះ, ឱ្យខារកន្លើត :
ដែលមានក្លិនស្អុយលាយប្រៃផង នាំបណ្ដាលឱ្យតឹងច្រមុះ, ឱ្យខារកន្លើត :
“ធុំក្លិនខ្មោះ។”