វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្វង់
គុ. [ខ្វង់]
ពាក្យសម្រាប់ចម្រើនពាក្យ មូល ឱ្យប្លែកឡើង; ពាក្យនេះនិយាយបានតែរង្វង់អ្វីៗដែលខ្វៀនខ្វេរចូលមូល មានសណ្ឋានដូចគូទខ្យងខ្ចៅនោះ ទើបហៅថា ខ្វង់ បាន :
ពាក្យសម្រាប់ចម្រើនពាក្យ មូល ឱ្យប្លែកឡើង; ពាក្យនេះនិយាយបានតែរង្វង់អ្វីៗដែលខ្វៀនខ្វេរចូលមូល មានសណ្ឋានដូចគូទខ្យងខ្ចៅនោះ ទើបហៅថា ខ្វង់ បាន :
ពាក្យសម្រាប់ចម្រើនពាក្យ មូល ឱ្យប្លែកឡើង; ពាក្យនេះនិយាយបានតែរង្វង់អ្វីៗដែលខ្វៀនខ្វេរចូលមូល មានសណ្ឋានដូចគូទខ្យងខ្ចៅនោះ ទើបហៅថា ខ្វង់ បាន :
“មូលខ្វង់ គឺមូលស្រួលល្អឥតមានទាស់។”