វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្វាក់
គុ. [ខ្វាក់]
ដែលបាត់ចក្ខុប្រសាទ, ដែលងងឹតមើលមិនឃើញ :
ដែលបាត់ចក្ខុប្រសាទ, ដែលងងឹតមើលមិនឃើញ :
ដែលបាត់ចក្ខុប្រសាទ, ដែលងងឹតមើលមិនឃើញ :
“មនុស្សខ្វាក់ភ្នែក។”
របស់អ្វីៗដែលមានជ្រុង៤ហើយមានជ្រុងខ្លះខូចខាតមិនពេញ ក៏ហៅថា ខ្វាក់ ដែរ :
“សសរខ្វាក់ជ្រុង។”
ជាតហិង្គុល ដែលគេស្លឱ្យមានសាច់រឹង សម្រាប់ប្រើជាថ្នាំរំងាប់រោគក្ដៅ។
“”