វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្វាច់
ឧ. [ខ្វាច់]
សូរឮដោយស្ដោះទឹកមាត់, ដោយខ្ទាតទឹក, ខ្ទាតភក់ដែលធ្លាក់ចុះ ឬ ខ្ទាតចេញពីរន្ធ, ពីប្រហោង :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
សូរឮដោយស្ដោះទឹកមាត់, ដោយខ្ទាតទឹក, ខ្ទាតភក់ដែលធ្លាក់ចុះ ឬ ខ្ទាតចេញពីរន្ធ, ពីប្រហោង :
ឧទាហរណ៍
“ស្ដោះទឹកមាត់ខ្វាច់, ខ្ទាតភក់ខ្វាច់, ខ្ទាតទឹកខ្វាច់។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់