វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ខ្វែង
ន. [ខ្វែង]
ឈើដែលគងភ្ជាប់គ្នា មួយទទឹង មួយបណ្ដោយ :
ឈើដែលគងភ្ជាប់គ្នា មួយទទឹង មួយបណ្ដោយ :
ឈើដែលគងភ្ជាប់គ្នា មួយទទឹង មួយបណ្ដោយ :
“ឈើខ្វែងផ្ទះ។”
គង, កាត់ទទឹងបណ្ដោយលើគ្នា :
“ខ្វែងជាជើងក្អែក, ខ្វែងជាក្រឡាចត្រង្គ។”
(សំនួន.) ដែលរចល់ ដែលខំប្រឹងរៀងខ្លួនគ្មានទំនេរ :
“ខំប្រឹងខ្វែងដៃខ្វែងជើងទម្រាំតែរួចបុណ្យ។”
រានសម្រាប់ទ្រចង្អេរនាង។
“”
ផ្ទុយគ្នា, មិនស្របគ្នា :
“ខ្វែងយោបល់គ្នា។”
មានគំនិតឬយោបល់មិនត្រូវគ្នា, ដែលមានគំនិតយោបល់មិនស្របគ្នា :
“មានការខ្វែងយោបល់គ្នាមួយចំនួន។”
បឹងតូច, អូរ, ឬ ខ្ពបដែលនៅទទឹងបឹងណាមួយទៀត។
“”