វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
គង
កិ. [គង]
លើកវត្ថុដែលមានសណ្ឋានវែងដាក់សង្កត់លើអ្វីៗ តាមត្រូវការ ឬលើកជើង, លើកដៃដាក់លើគ្នា ឬដាក់លើអ្នកដទៃ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
លើកវត្ថុដែលមានសណ្ឋានវែងដាក់សង្កត់លើអ្វីៗ តាមត្រូវការ ឬលើកជើង, លើកដៃដាក់លើគ្នា ឬដាក់លើអ្នកដទៃ :
ឧទាហរណ៍
“គងឈើ, គងឫស្សីលើដំបូលទូក, លើគំនរឧស; លើកជើងគងលើគ្នា, លើកដៃគងថ្ងាស។”
២
ទាស់, ឆ្គង :
ឧទាហរណ៍
“និយាយពាក្យគងទៅលើគេ, និយាយគងលើច្បាប់។”
៣
គ្រឿងភ្លេង ឬ គ្រឿងសម្រាប់វាយឱ្យសញ្ញាគ្នា ធ្វើដោយលោហជាតិ មានសណ្ឋានមូល មានដោះផតខាងក្នុង :
ឧទាហរណ៍
“គងតូច, គងធំ, វាយគងប្រជុំគ្នាស្ដាប់ធម៌។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់