វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
គ្រោះ
ន. [គ្រោះ]
គុណ; ទោស; សុខ; ទុក្ខ; ថ្នាំងថ្នាក់ ដែលកើតមានក្នុងកាលម្ដងៗ តាមដំណើរអំពើអាក្រក់ល្អរបស់បុគ្គលរាល់រូប :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
គុណ; ទោស; សុខ; ទុក្ខ; ថ្នាំងថ្នាក់ ដែលកើតមានក្នុងកាលម្ដងៗ តាមដំណើរអំពើអាក្រក់ល្អរបស់បុគ្គលរាល់រូប :
ឧទាហរណ៍
“គ្រោះកាច, គ្រោះជា, គ្រោះអាក្រក់, គ្រោះល្អ; មានគ្រោះ; គ្រោះថ្នាក់; រំដោះគ្រោះ; ចួនលើគ្រោះ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. បាបគ្រោះ, សោមគ្រោះ ផង)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់