វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឃ្នង
ន. [ឃ្នង]
មេទទឹងគងសង្កត់ក្បាលបង្គោលក្រោល, បង្គោលរបង :
មេទទឹងគងសង្កត់ក្បាលបង្គោលក្រោល, បង្គោលរបង :
មេទទឹងគងសង្កត់ក្បាលបង្គោលក្រោល, បង្គោលរបង :
“ឃ្នងក្រោលក្របី។”
ព្រហើន, ច្រឡើសខុសច្បាប់, ទ្រនង់ :
“មនុស្សឃ្នង, ឃ្នើសឃ្នង។”
ដំណើរប្រព្រឹត្តល្មើស, ច្រឡើសគងលើច្បាប់ :
“សេចក្ដីឃ្នង។”
(ម.ព. ឃ្នើសឃ្នង ផង)។