វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឃ្មោះ
ន. [ឃ្មោះ]
គ្រឿងវាយដំប្រគំធ្វើដោយសំរឹទ្ធិ, ដោយស្ពាន់ មានសណ្ឋានដូចគងធំ តែគ្មានដោះ :
គ្រឿងវាយដំប្រគំធ្វើដោយសំរឹទ្ធិ, ដោយស្ពាន់ មានសណ្ឋានដូចគងធំ តែគ្មានដោះ :
គ្រឿងវាយដំប្រគំធ្វើដោយសំរឹទ្ធិ, ដោយស្ពាន់ មានសណ្ឋានដូចគងធំ តែគ្មានដោះ :
“គេវាយឃ្មោះឱ្យកូនប្រុសកូនស្រីចេញមក (អាពាហ៍ពិពាហ៍)។”