វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ងងឹត
ទីទៃពីភ្លឺ, ដែលឥតមានពន្លឺ :
ទីទៃពីភ្លឺ, ដែលឥតមានពន្លឺ :
ទីទៃពីភ្លឺ, ដែលឥតមានពន្លឺ :
“យប់ងងឹត, ខែងងឹត។”
ដែលទើសគំនិតគិតមិនយល់ :
“ងងឹតមុខ គឺដែលងោងជ្រប់មើលអ្វីមិនឃើញ, គិតអ្វីមិនទាន់ ដោយខ្យល់ដើរមិនស្រួល ឬ ដោយខឹងខ្លាំងជាដើម។”
(សំនួន.) ងងឹតខ្លាំង ងងឹតស្លុង ងងឹតរកមើលអ្វីក៏មិនឃើញ។
“”
(ម.ព. ភ្នែកងងឹត)។
“”
ភ្នែកដែលអន់ភ្លឺ ឬ មិនសូវភ្លឺ ឬក៏ ភ្នែកខ្វាក់ (ពាក្យគួរសម)។
“”
(កុំប្រើច្រឡំជា ល្ងឹត, ល្ងឹតល្ងង់)។