វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ងឿង
កិ., គុ. [ងឿង]
ងេងងោង, ទ្រឹង :
ងេងងោង, ទ្រឹង :
ងេងងោង, ទ្រឹង :
“កំពុងតែគិត ស្រាប់តែងឿង គិតមិនលេច; កុំងឿងដោយខ្យល់ គឺកុំងឿងព្រោះសម្ដីគេនិយាយព្យូហ៍ឱ្យភ័ន្តគំនិត។ កុំងឿងដោយខ្យល់ កុំឱនពាក្យពល កុំខ្វល់ដោយស្រី កុំកាន់ពិសយង់ គប់នូវស្ត្រី សមណជនជី កុំឱ្យក្ដីត្រូវ (សាស្ត្រាច្បាប់រាជនេត្រជាព្រះរាជនិពន្ធនៃព្រះរាជសម្ភារ)។”
ងឿងត្រាតែគាំងគំនិតគិតអ្វីពុំឃើញ។
“”
ឆ្ងល់ងឿងគំនិតគិតមិនឃើញ។
“”
ស្រឡាំងកាំងភាំងគំនិតប្រកបដោយការព្រួយផ្អុកៗផង។
“”
ដែលធ្ងន់ក្នុងក្បាល, ដែលឈឺស្ទំក្នុងក្បាល ឬក្នុងត្រចៀក :
“ឈឺក្បាលងឿង។”