វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចង្កូម
ន. [ចង់-កូម]
ធ្មេញដែលដុះត្រង់ទីបំផុតនៃធ្មេញឯទៀត (ជិតបន្ទាប់ថ្គាម) ស្រួចជាងធ្មេញឯទៀត :
ធ្មេញដែលដុះត្រង់ទីបំផុតនៃធ្មេញឯទៀត (ជិតបន្ទាប់ថ្គាម) ស្រួចជាងធ្មេញឯទៀត :
ធ្មេញដែលដុះត្រង់ទីបំផុតនៃធ្មេញឯទៀត (ជិតបន្ទាប់ថ្គាម) ស្រួចជាងធ្មេញឯទៀត :
“ចង្កូមខ្លា។”
ព្រះទន្តស្រួចនៃព្រះសក្យមុនីសព្វញ្ញុពុទ្ធ។
“”