វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចង្កេះ
ន. [ចង់-កេះ]
ប៉ែករូបកាយនៅចុងឆ្អឹងជំនីរលើត្រគាក។ ប៉ែកនៅពាក់កណ្ដាលវត្ថុខ្លះ ក៏ហៅ ចង្កេះ បាន :
ប៉ែករូបកាយនៅចុងឆ្អឹងជំនីរលើត្រគាក។ ប៉ែកនៅពាក់កណ្ដាលវត្ថុខ្លះ ក៏ហៅ ចង្កេះ បាន :
ប៉ែករូបកាយនៅចុងឆ្អឹងជំនីរលើត្រគាក។ ប៉ែកនៅពាក់កណ្ដាលវត្ថុខ្លះ ក៏ហៅ ចង្កេះ បាន :
“ឈឺចង្កេះ, ចង្កេះត្បាល់, ចង្កេះភ្នំ។”