វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចន្ទល់ភ្នំ
ន. [ចន់-ទល់-ភ្នំ]
រុក្ខជាតិម្យ៉ាងដែលដុះនៅក្នុងទឹក ឬដីសើម, មានដើមទោលមានស្លឹកពណ៌បៃតង តូចស្តើង មូល ហើយឆែកជាបីឬជាបួន អាចយកមកធ្វើជាបន្លែ ឬជាឱសថព្យាបាលជំងឺផ្សេងៗបាន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
រុក្ខជាតិម្យ៉ាងដែលដុះនៅក្នុងទឹក ឬដីសើម, មានដើមទោលមានស្លឹកពណ៌បៃតង តូចស្តើង មូល ហើយឆែកជាបីឬជាបួន អាចយកមកធ្វើជាបន្លែ ឬជាឱសថព្យាបាលជំងឺផ្សេងៗបាន :
ឧទាហរណ៍
“ដើមចន្ទល់ភ្នំច្រើនដុះក្នុងស្រែដែលមានដក់ទឹក។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(អ្នកខ្លះហៅថា ម្ជុលភ្នំ, ចន្ទល់មេឃ ក៏មាន)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់