វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចន្ទោល
ន. [ចន់-ទោល]
ឈើមានសណ្ឋាន ង តភ្ជាប់នឹងក្បាលក្រពើរទេះ សម្រាប់ចងខ្សែទាញមកចងភ្ជាប់នឹងកន្លុះគោ, ក្របី; ខ្សែដែលចងនោះ ហៅថា ខ្សែចន្ទោល តាមចន្ទោលរទេះនោះដែរ។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ឈើមានសណ្ឋាន ង តភ្ជាប់នឹងក្បាលក្រពើរទេះ សម្រាប់ចងខ្សែទាញមកចងភ្ជាប់នឹងកន្លុះគោ, ក្របី; ខ្សែដែលចងនោះ ហៅថា ខ្សែចន្ទោល តាមចន្ទោលរទេះនោះដែរ។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់