វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចប
ន. [ចប]
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកសម្រាប់កាប់, ចូក, ជីក, ជម្រះដី; ចបមានច្រើនយ៉ាង :
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកសម្រាប់កាប់, ចូក, ជីក, ជម្រះដី; ចបមានច្រើនយ៉ាង :
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកសម្រាប់កាប់, ចូក, ជីក, ជម្រះដី; ចបមានច្រើនយ៉ាង :
“ចបកាប់, ចបជម្រះ...។”
ចបដែលមានផ្លែធំវែងរាងឈរត្រង់បន្តិច ដងវែង សម្រាប់ប្រើការខាងកាប់គាស់ដី។
“”
ចបដែលមានផ្លែមានទំហំប្រហែល ១០សង់ទីម៉ែត្រ ប្រវែងប្រហែល ៣០សង់ទីម៉ែត្រ, ដងខ្លីមានចម្ពាម សម្រាប់ចូកស្មៅតាមរងជួរដំណាំផ្សេងៗ។
“”
ចបដែលមានសណ្ឋានដូចចបចក់ដែរ។
“”
ចបដែលមានផ្លែដូចចបកាប់ តែរាងតូចស្ដើងជាង, ជំហរផ្លែរាងខុបទ្រេតមករកដងបន្តិច សម្រាប់ជម្រះស្មៅ។
“”
ចបដែលមានផ្លែតូចរាងវែងបន្តិច ដងវែងសម្រាប់ជីកដី ជីករណ្ដៅជាដើម។
“”
ចបរាងក្រឡូមខ្លះ រាងសំប៉ាតខ្លះ សម្រាប់ចូកខ្សាច់ ចូកបាយអជាដើម មានបែបចេញមកពីបរទេស, ច្រើនហៅ ប៉ែល តាមឈ្មោះដើម។
“”