វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចម្រូងចម្រាស
ន., គុ. [ចំ-រ៉ូង-ចំ-រ៉ាស]
ពាក្យស្លែង ឬពាក្យបង្កើតឱ្យមានជាសត្រូវ, (ព.ប្រ.) ដូច ចម្រូង និងចម្រាស; ដែលមិនឯកភាពគ្នា; ប្រឆាំងគ្នា :
ពាក្យស្លែង ឬពាក្យបង្កើតឱ្យមានជាសត្រូវ, (ព.ប្រ.) ដូច ចម្រូង និងចម្រាស; ដែលមិនឯកភាពគ្នា; ប្រឆាំងគ្នា :
ពាក្យស្លែង ឬពាក្យបង្កើតឱ្យមានជាសត្រូវ, (ព.ប្រ.) ដូច ចម្រូង និងចម្រាស; ដែលមិនឯកភាពគ្នា; ប្រឆាំងគ្នា :
“នាំឱ្យមានចម្រូងចម្រាស, ពាក្យចម្រូងចម្រាស, អ្នកច្បាប់កំពុងចម្រូងចម្រាសលើករណីកោះហៅតំណាងរាស្ត្រចូលបំភ្លឺនៅតុលាការ។”